Het ging goed. Totdat het niet meer klopte.
9 februari 2026
Ik ben Marcel.
Ondernemer. Bouwer. Partner. Vader. Sporter.
CEO en mede-oprichter van BidBrains, met daaronder qcore en TenderApp.
Samen met mijn compagnon Rodger bouw ik sinds 2009 aan deze bedrijven. Gewoon werken. Doorgaan. Oplossen wat er op tafel ligt. Met de mouwen opgestroopt, zoals dat dan heet.
Dat werkte. Lang.
We groeiden. Klanten kwamen. Het team werd groter. Inmiddels werken we met zo’n veertig mensen aan twee bedrijven. Afgelopen jaar kregen we voor beide bedrijven een FD Gazelle.
Dat ziet er goed uit.
En eerlijk is eerlijk: dat is ook goed.
Maar ergens onderweg begon het te knagen.
“De ommekeer kwam niet met een groot plan of een inspirerende sessie.”
Hoe beter het ging, hoe zwaarder het voelde. Mijn agenda liep vol met gedoe. De snelheid ging omlaag.
Gesprekken die nergens over zouden moeten gaan. Beslissingen die steeds kleiner werden maar wel allemaal bij mij belandden.
Ik was steeds minder aan het bouwen.
En steeds meer aan het opruimen.
En daar werd ik niet leuker van.
Ik ben geen ondernemer geworden om elke dag puin te ruimen. Ik wil dingen maken. Richting bepalen. Groei zien. Winnen. Niet alleen maar zorgen dat alles nét niet omvalt.
De ommekeer kwam niet met een groot plan of een inspirerende sessie. Het waren drie momenten waarop ik moest toegeven dat het zo niet langer werkte.
Het eerste moment was ongemakkelijk.
We richtten een Raad van Advies op. Twee ondernemers die al zijn geweest waar ik nog naartoe wil. Geen coaches. Geen verhalenvertellers. Gewoon mensen die zeggen wat je liever niet hoort.
Dat schuurt. Omdat ze sneller doorhebben waar je jezelf voor de gek houdt. Maar het hielp. Sommige problemen bleken geen falen, maar gewoon het gevolg van groei. Dat onderscheid geeft rust.
Kennen jij en je compagnon elkaar inmiddels iets te goed? Dan is een RVA zeker een optie.
“Ik schoof langzaam op van degene die alles beslist, naar degene die helpt als het vastloopt.”
Het tweede moment ging over richting.
We deden veel. Te veel. We hadden doelen maar geen scherp verhaal. Geen duidelijke reden waarom we sommige dingen wél deden en andere niet.
Toen we missie en visie écht serieus namen, veranderde dat. Niet ineens spectaculair, maar merkbaar. Beslissingen werden eenvoudiger. Discussies korter. En nee zeggen voelde minder als iets laten liggen, en meer als ergens voor kiezen.
Kunnen jouw medewerkers eigenlijk zelf geen beslissingen nemen, omdat je ze niet hebt uitlegt wat jullie doen en waarom? Werk dan aan je missie/visie en blijf herhalen.
Het derde moment vond ik het lastigst.
Loslaten.
We zijn anders gaan werken. Teams die zelf kwartaaldoelen bepalen. Zelf verantwoordelijkheid dragen. En ik schoof langzaam op van degene die alles beslist, naar degene die helpt als het vastloopt.
Dat voelt eerst alsof je grip verliest.
In werkelijkheid werd de organisatie sterker. En ik kreeg weer ruimte.
Heb je geen harde doelen? Is het doel altijd alleen maar meer? Laat je team doelen stellen. Bij ons werkt de OKR methode goed.
Ben ik er nu? Nee.
Ondernemen blijft dynamisch. Onzeker. Soms gewoon heftig.
Maar het voelt weer als bouwen.
Niet als opruimen.
Voor nu is dat genoeg.
