15 december 2025. Telefoon. Mijn moeder. Ze ligt in de ambulance, gevallen, op weg naar het ziekenhuis voor onderzoek. Ik ben op afstand, kan er pas laat zijn. Ik bel onze vaste zelfstandige zorgspecialist, iemand die we al jaren inzetten bij calamiteiten en extra ondersteuning. Hij reageert direct. Geen vraag, geen uitstel. Hij is er voordat ik mijn jas heb aangetrokken.

Zijn naam is Eldrin.

Mijn moeder is al jaren medisch kwetsbaar. Ze woont nog zelfstandig en dat respecteer ik volledig. Het afgelopen jaar lag ze meerdere keren in het ziekenhuis en revalidatiecentra. Wie daar weleens binnen is geweest, weet hoe het werkt: door de hoge werkdruk draait herstel vooral om genezen, minder om zorgen. Geen verwijt. Wél de realiteit van een systeem onder druk.

In die realiteit maakt Eldrin het verschil...

Iedere ondernemer wil opvallen. Uniek zijn. De juiste mensen aantrekken.
En diezelfde ondernemer schijt zeven kleuren stront bij het idee dat iemand hem raar vindt.
Die twee dingen gaan niet samen. Nooit. En toch blijven we het proberen.

We doen aardig tegen iedereen. Beleefd. Politiek correct. Alleen maar voor de zekerheid, want stel je voor dat we per ongeluk ergens een toon aanslaan.

Ondertussen weten we donders goed dat het geen ene reet uitmaakt wat de meeste mensen van je denken. Zolang de juiste mensen maar fan worden. Die kleine groep telt. De rest is decor. De neef van je buurman z’n slechtste vriend gaat je toch nooit iets afnemen, dus waarom probeer je hem te vriend te houden?

Ik zat gisteren in een sollicitatiegesprek.
Kandidaat was aangedragen door één van onze beste engineers. Dus je weet: die neem je serieus.

Mijn eerste gedachte? Shit. Dit komt te vroeg.

Nieuw kantoor, nieuw softwareplatform, nieuwe website. Er is veel in beweging. We zitten midden in groei. Genoeg te doen. Maar ook: cashflow die onder druk staat. Niet dramatisch. Maar ook niet het moment waarop je "even" iemand extra aanneemt.

Dus ergens dacht ik: prima gesprek voeren. Kijken wat het is. Maar dit wordt ’m waarschijnlijk niet.

Totdat hij binnenkwam.

Vorige week sprak ik een ondernemer in Amersfoort. Goed bedrijf. Solide klanten. Prima reputatie. Toch vertelde hij mij dat hij zijn offertes bewust lager inzet. Uit voorzorg. Omdat het lastig is. Omdat klanten kritischer zijn. Maar vooral omdat hij bang is een deal te verliezen.

Ik keek hem aan en zei: jij verkoopt je angst, niet je waarde.

Die opmerking raakte hem. En eerlijk gezegd mij ook. Want ik zie het overal. Ondernemers en leiders die reageren op economische onrust door kleiner te worden. Minder zichtbaar. Voorzichtiger. Alsof bescheidenheid een strategie is.

Dat is het niet.

Een klantovername klinkt op papier vaak als een vrij rechtlijnig proces. Een handtekening hier, een akkoord daar, en vervolgens verder. De praktijk is echter een stuk dynamischer en eerlijk gezegd ook veel interessanter. In de afgelopen jaren hebben wij twee mooie trajecten mogen doorlopen. In 2024 namen wij de bedrijfskledingklanten over van Raak Workwear uit Bunnik en in 2026 volgde een overname van klanten van Duizer Bedrijfskleding. Twee trajecten die ons niet alleen commercieel hebben versterkt, maar ons ook als organisatie en als ondernemers verder hebben laten groeien.

Het begint allemaal met het eerste gesprek. Een verkennende kennismaking waarin je aftast of er wederzijds vertrouwen is en of een mogelijke overname überhaupt kans van slagen heeft. Al snel volgt het formaliseren van dat vertrouwen met een NDA. Dat moment markeert eigenlijk het begin van een intensief proces, waarin openheid en transparantie essentieel zijn.

In mijn vorige column schreef ik over jaarplannen als kompas. Niet als beton, maar als richting. Dat klinkt logisch op papier. Maar in de praktijk schuurt het daar waar het er echt toe doet: bij beslissingen. Want hoe stuur je als ondernemer als de onzekerheid niet afneemt, maar juist lijkt toe te nemen?

We leven in een tijd waarin variabelen zich opstapelen. Inflatie, geopolitiek, arbeidsmarkten, valuta. Voor mijn eigen business, ContactCare, is bijvoorbeeld inflatie een cruciale factor. Uiteindelijk vertaalt die zich bijna direct in loonontwikkeling. En daarmee in kostprijs. Na de vorige grote inflatiegolf zagen we dat bij een aantal opdrachtgevers de rek eruit ging. Indexaties konden niet meer volledig worden doorberekend, simpelweg omdat de eindklant het niet meer kon of wilde betalen.

Dan ontstaat er een keuze. Geen theoretische, maar een hele concrete. Blijf je vasthouden aan de bestaande structuur, of ga je bewegen?

Wanneer heeft u uw eigen arbeidsovereenkomst eigenlijk voor het laatst gelezen alsof u zelf morgen zou starten in uw bedrijf?

Veel werkgevers zijn trots op hun organisatie. Op de cultuur, op de korte lijnen, het vertrouwen en de duidelijke afspraken. Maar ergens tussen het arbeidsvoorwaardengesprek en de eerste werkdag schuift er vaak een document tussen dat precies het tegenovergestelde uitstraalt: een arbeidsovereenkomst vol lange zinnen, juridische termen en kleine lettertjes.

Dat is opmerkelijk. Want juist dát document markeert het begin van de samenwerking.

Ondernemers praten graag over groei. Meer omzet. Nieuwe markten. Grotere teams. Internationale ambities. Groei zit in bijna elke pitch, elk plan en elke strategie. Iedere dag speelt het door ons hoofd.

Er is één vorm van groei waar ondernemers het opvallend weinig over hebben. En dat is precies de groei die alles bepaalt: hun eigen groei.

Want laten we eerlijk zijn: veel ondernemers investeren fanatiek in hun bedrijf, maar vergeten zichzelf. We sturen teams op training, laten managers leiderschapsprogramma’s volgen en sturen specialisten naar cursussen. Maar als het om onszelf gaat, zeggen we vaak hetzelfde: daar heb ik nu even geen tijd voor.

Herkenbaar?

Veel leiders en ondernemers roepen dat ze willen groeien. Meer omzet, betere mensen, hogere conversie, meer eigenaarschap en vooral minder gedoe. Ambitie genoeg.

Maar daar zit zelden het echte probleem.

De waarheid is harder: een bedrijf groeit nooit voorbij de standaard die een leider tolereert. Zoals Jim Collins ooit zei: ‘Good is the enemy of great’. En daar gaat het vaak mis. Te veel organisaties accepteren comfort en default, terwijl ze ondertussen excellentie claimen.

Achterblijvende resultaten zijn namelijk vaak geen marktprobleem, een strategieprobleem of zelfs een teamprobleem. Het is een leiderschapsprobleem.

Als ondernemer denk je dagelijks na over groei. Over klanten, personeel, kansen in de markt en natuurlijk over de cijfers. Wat ik in gesprekken met ondernemers nog te vaak zie, is dat één onderwerp nauwelijks aandacht krijgt: digitale veiligheid. En dat terwijl juist daar een groot risico ligt.

Veel ondernemers gaan ervan uit dat het wel goed zit. De software werkt immers, de administratie draait en bestanden worden gewoon gedeeld via e-mail of in allerlei online tools. Totdat er iets gebeurt. Een verdachte inlogpoging, een phishingmail die precies geloofwaardig genoeg is. Of een bericht van een leverancier dat je gegevens mogelijk onderdeel zijn van een datalek. Dan realiseer je je ineens hoeveel informatie er eigenlijk rondzwerft.

Ergens in Zweden, midden in de bossen, gebeurt altijd hetzelfde.

Op dag één is iedereen druk. Praten. Uitleggen. Zichzelf positioneren.
Op dag twee wordt het stiller.
Op dag drie komt de reflectie.

Tijdens onze Grownership-expedities zie ik wat er gebeurt wanneer je mensen uit hun context haalt. Geen titel. Geen agenda. Geen bereik. Alleen jij, je fysieke vermoeidheid en je mentale patronen.

En telkens kom ik tot dezelfde conclusie: Eigenaarschap begint niet in je functie. Het begint bij jezelf.

Ik ben de afgelopen weken in meerdere MT’s aanwezig geweest. Verschillende sectoren. Verschillende groottes. Maar steeds dezelfde zin: ‘Het voelt alsof er iets kantelt’.

Dat klopt. En dit keer is het geen conjuncturele dip. Het is een structurele verschuiving. Hogere loonkosten. Marges die dunner worden. En AI die niet meer experimenteel is, maar operationeel.

Wat mij opvalt? De reactie...

B2B-ondernemers willen groeien.
Meer leads. Meer omzet. Meer klanten.

En dat zou moeten kunnen. Toch?

Alleen heeft vrijwel ieder B2B-bedrijf hetzelfde probleem.
Je bent goed. En niemand die het weet.

Want opvallen… Oei, lastig.

Ik ben Marcel.
Ondernemer. Bouwer. Partner. Vader. Sporter.
CEO en mede-oprichter van BidBrains, met daaronder qcore en TenderApp.

Samen met mijn compagnon Rodger bouw ik sinds 2009 aan deze bedrijven. Gewoon werken. Doorgaan. Oplossen wat er op tafel ligt. Met de mouwen opgestroopt, zoals dat dan heet.

Dat werkte. Lang.

Soms ontstaan de beste ideeën niet aan een vergadertafel, maar midden in de praktijk. Onze online paskamer is daar een goed voorbeeld van. Het idee werd geboren in een periode waarin alles anders was: tijdens corona. Een tijd waarin efficiënt werken geen wens meer was, maar pure noodzaak.

Het nieuwe jaar voelt altijd als een schone pagina. Alsof je opnieuw mag kiezen wie je bent. In Amersfoort zie je het letterlijk: hardlopers, fietsers, skaters, roeiers en wandelaars langs de Eem. Een stad vol doeners. Overal mensen met plannen. Nieuwe strategieën. Meer balans. Meer omzet. Minder stress.

Het is weer januari. De nieuwjaarsborrels zijn nog maar net achter de rug, de jaarplannen gepresenteerd en de PowerPoints zorgvuldig opgeslagen. De agenda’s staan vol goede intenties, KPI’s en strategische doelstellingen. Maar terwijl we proberen koers te houden, dendert het wereldnieuws dagelijks binnen. Van importheffingen en geopolitieke spanningen tot lokaal een kookadvies voor drinkwater. Hoe houd je vast aan je jaarplan in een wereld die continu lijkt te verschuiven?

Voor deze eerste column in 2026 is gekozen voor een urgent en veelbesproken thema: de stikstofproblematiek. Dit onderwerp, dat voor velen ondoorzichtig blijft, dringt de bestuurskamer binnen. Tussen nieuwjaarswensen, goede voornemens en nieuwe uitdagingen kan dit dossier niet langer genegeerd worden.

De geur van vuurwerk en oliebollen is opgetrokken. Het nieuwe jaar is begonnen. En zoals een beetje ondernemer betaamt: vol met mooie ideeën, plannen en ambities.  Dat januari-gevoel dat alles mogelijk is. Zo starten we traditioneel het jaar. De vraag is waar kies je voor, welke keuzes ga je maken om te zorgen dat die ambities worden gerealiseerd.