Liken of ophoeren

Ik zit zelf in de B2B. Daar is het nog erger. Daar draait alles om vertrouwen en relaties (dat zegt ieder bedrijf) en vervolgens kiezen bedrijven ervoor om "professioneel" te communiceren. Wat in de praktijk betekent: een grijze, geurloze mededeling waar geen mens een mening over kan hebben. Geschreven door een commissie, goedgekeurd door de bedrijfsjurist, gepost door de stagiair.

Terwijl je beste klanten ooit voor jou kozen omdat het klikte. Omdat ze jóu of je team vertrouwden. Niet je dienstenpagina met die foto van een handdruk of een puzzelstukje. Ergens onderweg zijn de meeste ondernemers hun ballen kwijtgeraakt. Liggen ze nog in een la, samen met dat businessplan uit 2015.

Ik zit elke week aan tafel met ondernemers. De vraag is altijd dezelfde: "Hoe vallen we meer op? Wij zijn écht uniek, alleen we laten het te weinig zien." Tien minuten later zit dezelfde ondernemer op de site van de concurrent te wijzen: "Kijk, zoiets moeten wij ook." Lekker uniek. Lekker onderscheidend. Knip-en-plak-uniciteit, daar gaan we het natuurlijk niet mee winnen.

Soms daag ik ze uit. Spreek je uit. Ga ergens voor staan. Een paar doen het. En jawel, dat werkt. Met Obvallend begeleiden we bedrijven die deze sprong durven te maken, en het patroon is altijd hetzelfde: hoe meer kleur, hoe meer leads.

De rest doet het niet. Niet echt. Een teentje in het water, een vervelende reactie, en zoef, terug naar veilig. Terug naar vanille. Hou daar toch mee op, het brengt je nergens.

Klanten kiezen mensen die ze kennen en vertrouwen. Punt. Dus moeten ze je léren kennen. En dat doen ze niet als jij klinkt als de andere driehonderd in jouw branche. Dat gebeurt pas als je kleur bekent. Op je site. Op je socials. Aan de koffietafel. Elke dag opnieuw.

"Maar wat als mensen het niet leuk vinden?"
Dan vinden ze het niet leuk. En?

Je kunt niet iedereen tevreden houden, en serieus, je móet het ook niet willen. Negen van de tien keer komt de kritiek van iemand die jou nooit, ooit, in geen miljoen jaar wat had gaan kopen. Een vreemde op het internet, met een anoniem profiel, die toevallig iets vond. Lekker belangrijk.

Even voor de goede orde: ik ben in het echt een vriendelijke vent. Ik schreeuw niet tegen serveersters, ik snijd niet voor in de file. Ik behandel mensen met respect. Ik zorg goed voor de mensen om mij heen, ook onze klanten dus. Eigenlijk hou ik heel veel rekening met andere mensen, ook als ze iets minder dichtbij staan. Dat zijn mijn waarden, dat vind ik normaal, maar die staan compleet los van mijn marketing. Want zodra ik content maak, een sales-gesprek voer, een propositie schrijf, klinkt er één stem in m'n hoofd: Liken of ophoeren.

Vind je het tof? Top, jij bent mijn publiek. Vind je er niks aan? Ook prima, scroll lekker door. Iedereen blij. Wat ik niet doe is rekening houden met wat mensen die niet in mijn doelgroep vallen er eventueel misschien wellicht van zouden kunnen vinden. Dat is een wedstrijd waar geen winnaar uit komt. Daar verlies je alleen maar jezelf in.

Dus. Doe jezelf een lol. Open je site. Scroll je eigen socials. Lees het alsof je jezelf voor het eerst tegenkomt op een verjaardag. Zou je met deze persoon willen praten? Denken jouw leukste klanten "hell yeah" als ze dit lezen? Of is het toch weer vanille, met een sausje stockfoto eroverheen? Doe er vervolgens mee wat je wil.

En mocht je deze column niet liken… tja, dan weet je nu het alternatief.