Ik betaal mijn mensen niet om te werken
7 oktober 2026
Ik betaal mijn mensen niet om te werken.
Klinkt misschien een beetje vreemd uit de mond van een werkgever. Maar het interesseert me eigenlijk niet zo veel hoeveel uur iemand achter zijn laptop zit.
Ik betaal mijn mensen om ervoor te zorgen dat onze klanten tevreden zijn. Dat ze groeien. Dat ze iedere maand opnieuw ervaren dat wat wij doen meer oplevert dan het kost.
Daar moet natuurlijk voor gewerkt worden. Soms zelfs behoorlijk hard.
Maar werken is niet het doel. Resultaat is het doel.
En als dat duidelijk is, hoef ik me gelukkig met een heleboel andere dingen niet bezig te houden.
Ik wil helemaal niet controleren of iemand om negen uur achter zijn laptop zit. Ik hoef niet te weten of iemand tussendoor gaat sporten. En ik heb al helemaal geen zin om de hele dag te controleren of volwassen mensen wel doen wat ze hebben beloofd.
Daarom hebben we bij Obvallend een paar spelregels.
“Je krijgt alle vrijheid die je wilt. De prijs hiervoor is eigenaarschap.”
Dat is misschien wel de belangrijkste.
Je krijgt bij ons ontzettend veel vrijheid om je werk te doen op de manier waarop jij denkt dat het het beste werkt.
Natuurlijk hebben we processen en afspraken. We werken samen en klanten moeten weten wat ze van ons kunnen verwachten. Dus er zijn kaders.
Maar binnen die kaders mag je het vooral zelf uitzoeken.
Wil je thuiswerken? Prima. Ergens anders? Ook goed. Wil je vroeg beginnen? Lekker doen. Heb je tussendoor twee uur nodig voor iets anders? Regel het.
Dus mijn ene collega zit minimaal 3 maanden per jaar in Italië. Een ander werkt het liefst in de avond en nacht.
Er hangt alleen wel een prijskaartje aan al die vrijheid.
Eigenaarschap.
Als jij ergens verantwoordelijk voor bent, dan ben je er ook echt verantwoordelijk voor. Niet alleen als het goed gaat, maar juist als het misgaat.
Een deadline missen en hopen dat niemand het merkt, is geen eigenaarschap. Wachten tot iemand anders een probleem oplost ook niet.
Vrijheid zonder eigenaarschap is niets anders dan vrijblijvendheid. En daar heeft niemand iets aan.
"Plan eerst de dingen die je anders vergeet."
We hebben nog een afspraak die misschien wat minder voor de hand ligt.
Iedereen maakt bij ons een weekplanning.
En als je die planning maakt, begin je niet met je werk.
Je begint met je gezondheid.
Wanneer ga je sporten? Wanneer heb je rust nodig? Wanneer ga je boodschappen doen zodat je niet de hele week troep eet?
Als jij per se je biologisch grasgevoerd rundvlees wilt halen bij een boerderij drie dorpen verderop, zet dat dan gewoon in je agenda.
Daarna plan je de mensen die belangrijk voor je zijn.
Je partner. Je kinderen. Je ouders. Vrienden.
En vervolgens plan je je werk daaromheen.
Dat betekent nadrukkelijk niet dat werk minder belangrijk is.
Je verantwoordelijkheden verdwijnen niet ineens omdat je dinsdagmiddag in de sportschool staat. Die klant verwacht nog steeds kwaliteit. Die deadline staat nog steeds. En wat je hebt beloofd, moet gewoon gebeuren.
Zie spelregel één.
Maar ik wil voorkomen dat mensen hun agenda iedere week helemaal volplempen met werk en daarna maar kijken of er toevallig nog wat leven overblijft.
Want dat kennen we volgens mij allemaal wel.
De hele week rennen. Vrijdagavond kapot op de bank. Zaterdag bijkomen. Zondag beseffen dat maandag alweer angstvallig dichtbij komt.
En dan weer opnieuw.
Weer een week van je leven weg.
Dat lijkt me geen bijzonder goed systeem.
Niet voor jezelf en uiteindelijk ook niet voor het bedrijf waar je werkt.
"Fouten maken is verplicht."
Onze derde spelregel:
Bij ons moet je fouten maken.
Sterker nog, als iemand nooit fouten maakt, begin ik me een beetje zorgen te maken.
Want hoe kan het dat alles wat je probeert altijd goed gaat?
Dan probeer je waarschijnlijk te weinig nieuwe dingen of je probeert nooit iets te verbeteren.
Ik wil juist dat mensen dingen uitproberen. Dat ze kijken of iets slimmer kan. Sneller. Beter. Dat ze een nieuwe tool proberen, een proces aanpassen of iets doen waarvan we nog niet precies weten of het werkt.
En ja, dan gaat er af en toe iets mis.
Mooi.
Dan hebben we iets geleerd.
Er zijn alleen twee voorwaarden.
Maak alsjeblieft niet twee keer dezelfde fout.
En als je ontdekt hoe iets níét moet, vertel het dan meteen aan de rest.
Want het zou nogal zonde zijn als vijf mensen afzonderlijk precies dezelfde fout moeten maken voordat we als bedrijf iets geleerd hebben.
Eén keer is voldoende.
"Ik wil geen politieagent spelen."
Uiteindelijk zijn deze afspraken misschien nog wel een beetje egoïstisch.
Ik ben ondernemer geworden omdat ik vrijheid belangrijk vind.
Dan vind ik het nogal vreemd om vervolgens een bedrijf te bouwen waarin ik de hele dag politieagent moet spelen voor andere volwassen mensen.
Zijn ze wel aan het werk?
Maken ze genoeg uren?
Waarom staat Slack niet op ‘aanwezig’?
Waar was je vanmiddag?
Geen idee.
En ik wil het eigenlijk ook niet weten (behalve als er een mega tof verhaal aan zit, dan wel natuurlijk).
Ik wil weten of onze klanten blij zijn. Of we goed werk leveren. Of we onze afspraken nakomen. Of we beter worden in wat we doen.
Daar ben ik behoorlijk veeleisend in.
Maar als dat allemaal klopt, krijg je van mij zo veel mogelijk vrijheid om je werk en je leven in te richten op een manier die voor jou werkt.
Dat systeem zal niet voor ieder bedrijf werken. En misschien ook niet voor iedere medewerker.
Maar voor ons werkt het verdomd lekker.
Dus nee.
Ik betaal mijn mensen niet om te werken.
Ik betaal ze om verantwoordelijkheid te nemen. Voor onze klanten, voor hun werk, voor elkaar en ook een beetje voor zichzelf.
En gek genoeg wordt er daardoor behoorlijk hard gewerkt.
