Bruto, netto en een Bigi Jari
2 september 2026
Het was een mooie zomer. Ik heb een heerlijke vakantie gehad, even niets moeten. Tijd met mijn gezin, lange avonden met vrienden. En tussendoor werd ik veertig. In Suriname noemen ze dat een Bigi Jari; dat hebben we samen met de vierde verjaardag van mijn zoon groots gevierd bij ons in de tuin.
Tegelijk was het een van de meest ondernemende zomers die ik heb gehad. Want deze zomer richtten we ContactCare België op. Op 20 juli startte onze eerste medewerkster, een week later kwamen er zeven bij. Sindsdien voeren we de klantenservice uit voor CCV, een opdrachtgever waar we in Nederland reeds voor werken. Tot nu toe deden we het Belgische werk altijd vanuit Nederland, zoals we dat voor Hans Anders doen. Nu zitten we er zelf, aan de Meir 12 in Antwerpen. Hartje centrum, prachtige plek, vlak bij station Antwerpen-Centraal. Op 3 september openen we officieel.
Zo'n stap dwingt je om een ander land van dichtbij te bekijken. En eerlijk: er viel me meer op dan het wegennet waar wij Nederlanders zo graag grappen over maken.
Neem de loonadministratie. In België regelt het sociaal secretariaat dat, inclusief de aangiftes bij de sociale zekerheid. Eén partij, één loket. Of neem ziekte: dertig dagen loon voor rekening van de werkgever, daarna neemt het ziekenfonds het over. Bij ons zijn dat twee jaar, met een re-integratietraject dat bij één misstap zomaar een derde jaar wordt.
Maar wat me het meest opviel, waren de mensen zelf. Onze Belgische collega's wíllen veertig uur werken op een 38-urige werkweek, en bouwen daarmee inhaalrust op. In Nederland is meer dan dertig uur eerder uitzondering dan regel; volgens Eurostat werkt 38 procent van de Nederlanders in deeltijd, tegen 23 procent van de Belgen.
En dan wonen. Een huis kost in België gemiddeld zo'n 360.000 euro, bij ons bijna 500.000. Sinds 2015 stegen de prijzen daar met 45 procent, hier met 115. Onze mensen in Antwerpen kunnen nog gewoon iets kopen of huren. In Nederland kijk ik collega's aan van wie ik weet dat dat er voorlopig niet in zit.
Ik dacht dus: die Belg met een gewoon inkomen is beter af dan wij. Maar toen ik ging rekenen, klopte dat maar half. België heeft de hoogste belastingdruk op arbeid van de hele OESO; bruto is daar bepaald niet netto. Het verschil zit hem niet in hoeveel er wordt uitgegeven, maar in hoe voorspelbaar het is.
Want wij verdelen ruim 21 miljard euro aan toeslagen over zes miljoen huishoudens, met een marginale druk die bij een alleenstaande ouder kan oplopen tot 86 procent. Rekenen loont dan meer dan (meer te gaan) werken. In België loopt het meeste gewoon via het loonstrookje. Minder genereus misschien, maar wel te volgen.
En dat raakt iets waar ik in geloof: dat werk zingeving geeft, en dat iets bijdragen aan de maatschappij je op de lange termijn gelukkiger maakt.
Dat is wat ik meeneem uit deze zomer. Niet dat het gras groener is aan de andere kant van de grens, want dat is het niet. Wel dat zekerheid net zoveel met voorspelbaarheid te maken heeft als met geld. En dat je soms een grens over moet om je eigen land wat scherper te zien.
Zo. De tuin is opgeruimd, de kaarsjes zijn uitgeblazen en in Antwerpen wacht een nieuw team. Wat een voorrecht is het om te mogen ondernemen, en nieuwe landen en culturen te leren kennen door de ogen van je collega's.
En nu weer aan het werk.
Jasper Meerding
ContactCare Group
Connect via LinkedIN
Reageren? Dat kan via jasper.meerding@contactcare.nl